ทำไมฉันถึงเลิกดื่มแอลกอฮอล์?

วันนี้มีคนถามว่า ทำไมฉันถึงเลิกดื่มแอลกอฮอล์

ฉันกินแอลกอฮอล์เป็นครั้งแรกสมัยเรียน ป.ตรี ที่ศิลปากร
เมื่อถึงเทศกาล มีโอกาสก็ตบเหล้าป๊อกกินที 4-5 ช็อต

พวกคอแข็งๆ คงจะบอกว่ากระจอก
อย่างน้อยเพื่อนฉันคนหนึ่งตบที 40 ช็อต!!

ถึงฉันจะกินแอลกอฮอล์ แต่ฉันก็จะลิมิตตัวเอง ไม่ให้กินจนเมาเละเด็ดขาด!!

เหตุผลเดียว กลัวไม่สวย ^^"

สมัยทำงานใหม่ๆ เครียดมาก ต้องกระดก LEO กินวันละกระป๋อง ทุกวัน!!
จนติดนิสัยเวลาเครียด ต้องเดินเข้า 7-11 เพื่อ LEO หนึ่งกระป๋อง

ไปเมืองนอกเมืองนา ก็กินไวน์กินแอลกอฮอล์อื่นๆ ลองของแปลกใหม่เสมอ ถ้ามีโอกาส

เรียกว่าก็น่าจะลองมาเกือบหมดนะ (คิดว่า)

เวลากินฉันรู้สึกเลยว่า ฉันมีความสุขง่ายขึ้น หัวเราะง่ายขึ้น กล้ามากขึ้น
เรื่องที่เครียดๆ อยู่ก็เหมือนๆ จะเลือนหายไป...

แล้วทำไมถึงเลิก?

ตอนที่ฉันไปเข้าร่วมภาวนากับสังฆะหมู่บ้านพลัมเป็นครั้งแรกเมื่อปี 2014
กิจกรรมหนึ่งในสังฆะคือการ "ทวนศีล"
"ศีล" ที่ว่าก็คือ ศีล 5 เหมือนบ้านเรานั่นแหละ แต่เอามาขยายความเพิ่มเติม
เรียกว่า "ข้อฝึกอบรมสติ 5 ประการ"
(เนื้อหาตามลิงก์
http://www.thaiplumvillage.org/index.php?option=com_content&view=article&id=7&Itemid=47)

ตอนอ่านครั้งแรก คิดในใจเลยว่า "โหย ตรูผิดทุกข้อเลยว่ะ 555"
แต่อีกด้านหนึ่งก็เป็นความประทับใจการขยายความศีล 5 ของหลวงปู่ติช นัท ฮันห์ เช่นกัน

หลวงปู่ทำให้ศีล 5 กลายเป็นเรื่องของการตระหนักรู้ การมีสติกับปัจจุบันขณะ การเข้าถึงพระธรรมคำสอนของพระพุทธองค์ และการขัดเกลาตัวเองอย่างแท้จริง

อ่านมาเรื่อยๆ จนถึงข้อสุดท้าย (ศีลข้อ 5)

"...ข้าพเจ้าขอตั้งปณิธานที่จะไม่บริโภคเพื่อกลบเกลื่อน ความทุกข์ ความเหงา และความกังวล..."

หลังอ่านจบ...ฉันนิ่งงันไป...

จริงสินะ...เวลาฉันกินแอลกอฮอล์ ฉันมีความสุข
แต่อีกด้านหนึ่ง การมีความสุขแบบชั่วครั้งชั่วคราวแบบนี้ มันก็แค่กลบกลื่นความทุกข์บางอย่างที่เราไม่อยากเผชิญหน้ากับมัน โดยซุกมันไว้ใต้พรม ก็แค่นั้นเอง...
มันไม่ใช่การแก้ปัญหาที่แท้จริงและยั่งยืน

มันเป็นแค่การหนีจากตัวเองอย่างหนึ่ง
หนีจากโลกหนึ่ง ไปสู่อีกโลกหนึ่ง
คนที่ติดเฟสบุ๊กหรือโซเชียลมีเดียมากๆ ก็เป็นด้วยเหตุผลนี้เช่นกัน
"บริโภคเพื่อกลบเกลื่อน ความทุกข์ ความเหงา และความกังวล"

ถึงได้มีคนกล่าวว่า คนสมัยนี้อยู่กับตัวเองไม่ค่อยได้...

คนส่วนใหญ่มักวิ่งตามหาเงื่อนไขความสุขที่อยู่ภายนอก
แต่แท้ที่จริงแล้ว...

"The Way Out Is In" (ทางออก...อยู่ข้างใน)
--หลวงปู่ติช นัท ฮันห์--

สรุปก็คือ ด้วยประโยคทวนศีลประโยคนั้นประโยคเดียวนั่นแหละ
ทำให้ฉันตัดสินใจเลิกแอลกอฮอล์ทุกชนิด (ยกเว้นศีลมหาสนิท) อย่างถาวร

FB Fanpage: https://www.facebook.com/tenravipanblog/

Blogger: http://tenravipan.blogspot.com/
Twitter: https://twitter.com/tenravipan
Google+: https://plus.google.com/109907586945597973785

โอบอุ้มเด็กน้อยในตัวเรา 2: ว่าด้วย "ความกลัว" และ "ความตาย"

วันนี้เกือบจะขอไม่เขียนบทความแล้ว เพราะรู้สึกว่าป่วยเอามากๆ
และรู้ตัวว่าเป็นความป่วยที่เกิดจากจิตใจที่เหนื่อยล้าและสิ้นเรี่ยวแรง
เหมือนที่ อ.สันติกโรเคยเปรียบเทียบเอาไว้เกี่ยวกับนิวรณ์ "พยายาม" นั่นแหละ

พยายาม (หมายถึง บังคับให้เป็นดังใจเรา) -- เหมือนต้องวิ่งขึ้นเขาที่ไม่มีวันจบ ขึ้นไปๆ เรื่อยๆ มันก็เหนื่อย ต้องฝืนใจวิ่งไปเรื่อยๆ จนกว่าเราจะได้หยุดพัก เพราะรู้ตัวว่าวิ่งไปก็ป่วยการ

(ที่มา: อ.สันติกโร, นพลักษณ์กับการปฏิบัติธรรม, 2558) 

เขียนถึงตรงนี้ ก็พอจะเห็นแหละ ว่าที่เราไม่ยอมหยุดวิ่งเพราะมี "ความกลัว" บางอย่าง

"ทำไมเราถึงกลัวความตาย? ในสังคมสมัยใหม่ เราไม่ได้มองชีวิตและความตายเป็นหนึ่งเดียวกัน ผลก็คือเรายึดติดกับชีวิตเป็นอย่างยิ่ง ขณะเดียวกันก็ผลักไสและปฏิเสธความตาย ความตายกลายเป็นสิ่งที่เรากลัวอย่างยิ่ง เป็นสิ่งสุดท้ายที่เราอยากจะมอง"

(ที่มา: ปาฐกถาธรรม ศิลปะแห่งการอยู่และการตาย โดยท่านโซเกียล ริมโปเช แปลภาษาไทยโดย พระไพศาล วิสาโล วันที่ 19 ธันวาคม 2558)

หลวงปู่ติช นัท ฮันห์ กล่าวว่า "ความกลัวที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเราก็คือเมื่อเราตายแล้วเราจะไม่เหลืออะไรเลย" เพราะเรามอง "การเกิด" และ "การตาย" อย่างแบ่งแยกเป็น 2 ขั้ว ทำให้เรา "ยึดติด" กับบางสิ่งบางอย่าง ซึ่งเราเชื่อว่าจะช่วยให้เรา "รอด"

"เราพยายามที่จะยึดถือสิ่งต่างๆ ที่เราให้ความสำคัญ ไม่ว่าจะเป็นตำแหน่ง ทรัพย์สมบัติ หรือแม้แต่คนที่เรารัก แต่การยึดถืออย่างเหนียวแน่นในสิ่งต่างๆ เหล่านั้น ไม่ได้ช่วยให้ความกลัวสงบลงเลย ที่สุดแล้ววันหนึ่งเราก็จะต้องปล่อยสิ่งต่างๆ เหล่านั้นไป เราไม่สามารถนำสิ่งเหล่านั้นไปกับเราได้"

(ที่มา: ติช นัท ฮันห์. กลัว. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ : ฟรีมายด์, 2558.)

ท่านโซเกียล ริมโปเช ก็ได้กล่าวถึงเรื่องนี้ในปาฐกถาธรรมเช่นกันว่า

"น่าเสียดายที่ในสังคมสมัยใหม่ ผู้คนมองความตายว่าคือความสูญเสียหรือความพ่ายแพ้ อย่างไรก็ตามมองในแง่ของธรรมมะ ความตายมิใช่โศกนาฏกรรมที่เราต้องกลัว แต่มันคือโอกาสอันยิ่งใหญ่สำหรับการแปรเปลี่ยน"

(ท่านโซเกียล ริมโปเช แปลโดย พระไพศาล วิศาโล) 

แล้วเราจะมองเรื่อง "การเกิด" และ "การตาย" อย่างไม่แบ่งแยกเป็น 2 ขั้วได้อย่างไร?

"สำหรับพวกเราหลายคน ความคิดเห็นเรื่องการเกิดและการตาย การมาและการไป สร้างความเจ็บปวดให้เราอย่างมาก เราคิดว่าคนที่เรารักมาจากที่ไหนสักแห่ง และขณะนี้เขาจะจากเราไปที่ไหนสักแห่ง แต่ธรรมชาตที่แท้ของเราคือธรรมชาติแห่งการไม่มีการมาและไม่มีการไป เราไม่ได้มาจากที่ไหน และเราก็ไม่ได้จะไปที่ไหน เมื่อเงื่อนไขต่างๆ ถึงพร้อม เราจะปรากฏขึ้นในรูปแบบนั้นๆ และเมื่อเงื่อนไขเหล่านั้นไม่พร้อมอีกต่อไป เราก็ไม่สามารถปรากฏในรูปแบบนั้นได้อีก แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเราไม่มีอยู่ ถ้าเรากลัวความตาย นั่นเป็นเพราะเรายังไม่เข้าใจว่าสิ่งใดๆ ล้วนไม่มีความตาย" 

(หลวงปู่ติช นัท ฮันห์, กลัว, 2558)

"ธรรมชาติที่แท้จริง ไร้การเกิดและไร้การตาย" หลวงปู่ได้กล่าวถึง "ก้อนเมฆ" ที่ปรากฏนท้องฟ้า ก่อนที่มาเป็นก้อนเมฆ มันคือไอน้ำที่สร้างมาจากมหาสมุทรและความร้อนจากแสงอาทิตย์ และหลังจากที่เป็นก้อนเมฆแล้ว มันก็จะเปลี่ยนสภาพเป็นฝน หิมะ หรือลูกเห็บ เมฆไม่สามารถเกิดขึ้นจากความไม่มีอะไร และไม่สามารถสูญหายกลายเป็นความว่างเปล่าได้

สสารทุกชนิดในโลกล้วนเป็นเช่นนี้...

ว่าแล้ว ก็งงๆ ว่า ฉันเขียนมาถึงตรงนี้ได้อย่างไร??
จบดีกว่า ^^"

FB Fanpage: https://www.facebook.com/tenravipanblog/
Blogger: http://tenravipan.blogspot.com/
Twitter: https://twitter.com/tenravipan
Google+: https://plus.google.com/109907586945597973785

โอบอุ้มเด็กน้อยในตัวเรา

ช่วง 2-3 วันมานี้เป็นช่วงที่เผชิญกับความสั่นไหวภายในตัวเองอย่างหนัก...

การพยายามควบคุมตัวเองไม่ให้สั่นไหว ทำให้ฉันถึงกับไม่อยากกินอะไร ไม่อยากทำอะไร เอาแต่นอนลูกเดียว

น่าแปลกนะ การพยายามที่จะเอาตัวเองกลับมาสู่ "ปัจจุบันขณะ" กลับทำให้ฉันเหนื่อยล้าถึงเพียงนี้ ทั้งๆ ที่มันน่าจะส่งผลดี

ฉันทำอะไรผิดไปหรือเปล่า? สันนิษฐานเบื้องต้นว่าฉัน “พยายาม” มากเกินไป

เมื่อวานนี้ได้มีโอกาสไปปฏิบัติธรรมที่สังฆะของหมู่บ้านพลัมใกล้บ้าน

หลังเลิกสังฆะ ฉันก็ไปกินข้าวเพื่อนๆ ที่สนิทกันในสังฆะเช่นเคย

แม้จะคุยกันหัวข้ออื่น แต่ก็มีรุ่นพี่ท่านหนึ่งให้คำแนะนำมา

ซึ่งมันอยู่ในหนังสือ “กลัว” (Fear) ของหลวงปู่ติช นัท ฮันห์

เป็น 1 ในหนังสือเล่มที่ฉันชอบมาก

วันนี้ เลยถือโอกาสหยิบขึ้นมาดูใหม่

และภาวนาตามที่หลวงปู่สอนไว้ในหนังสือ

“หายใจเข้า ฉันเห็นตัวฉันเองเป็นเด็กอายุห้าขวบหายใจออก ฉันยิ้มให้เด็กห้าขวบคนนั้น”

น้ำตาฉันไหลพราก ฉันได้เข้าใจว่า ที่ผ่านมา ฉันไม่เมตตาตัวเองเอาเสียเลย บังคับให้ตัวเองทำนั่นทำนี่ตลอดเวลา และบางครั้งก็เกินกำลังความสามารถที่เด็กน้อยในตัวจะทนไหว จนส่งผลกระทบถึงสุขภาพร่างกายของฉันในตอนนี้

เด็กน้อยในตัวฉันต้องการความรักอย่างมาก และคนแรกที่จะให้ได้ก็คือตัวฉันเอง

แม้บางครั้งเด็กน้อยในตัวจะโยเยไม่น่ารัก เต็มไปด้วยความโกรธ ความเศร้า ความกลัว

ฉันไม่อาจผลักไสมัน แต่ต้องโอบอุ้มด้วยความรักและ “สติ”

วันนี้เอาแค่นี้ก่อนแล้วกัน...

FB Fanpage: https://www.facebook.com/tenravipanblog/
Blogger: http://tenravipan.blogspot.com/
Twitter: https://twitter.com/tenravipan
Google+: https://plus.google.com/109907586945597973785